W ten sposób sieć parafii (ok. 120-130 tys. z co najmniej 200 tys. obsługujących je duchownych) gry strzelanki, będących niejako fundamentem społeczeństwa chrześc., została jakby podwojona przez sieć klasztorów mendykanckich. Wspólnoty “specjalistów fajne gry” od duszpasterstwa, przygotowanych gry dla dziewczyn do trudnej sztuki głoszenia kazań czy spowiadania ludzi, stali się dostępni w całym chrześcijaństwie.